یادش بخیر روزگاری سربدارانی بود و هزار دستانی ، روزی روزگاری بود و خانه سبزی.اما چند سالیست که بجز آشغالهایی که به اسم سریال به خوردمان میدهند خبر دیگری نیست.یک روز نرگس است و یک روز دل نوازان و یک روز مزخرفی دیگر .

خدا خیری برساند به این شبکه های ماهواره ای که هر از گاهی سریالها و فیلمهای قدیمی را تکرار میکنند و یادش بخیر  رسام و سریال خانه سبزش .امروز خانه سبز را اتفاقی دیدم و بی اختیار با شنیدن صدای خسرو شکیبایی اشک ریختم .با صدای گرمش از حقوق و تساوی حرف میزند از انسانیت میگفت و چقدر آدمها آن زمانها خوب بودند و دلم برای خانه سبزیها تنگ شده بود.رضای خانه سبز با جد بزرگش بود و دو مرغ عشق در اتاقکی بالای پشت بام .آن زمانها هنوز انسان پیدا میشد.خانه سبز روزگاری آمد و رفت ولی هنوز در خاطراتمان زنده است هرچند که دیگر نه رسام  است و نه شکیبایی.کاش به جای قتل ،آدم ربایی ، تجاوز ، دزدی و اعتیاد مثل گذشته انسانیت را نشانمان میدادند.

خانه سبز هنوز سبز است، مسخره است نه؟

یاحق

اسم شعر رو نمیدونم ولی اون رو  تو نمایشگاه عکس حوزه هنری شیراز دیدم.اسم شاعرش شولی بود و زیر عکسی از یه دختر بچه فقیر در حال نواختن موسیقی در خیابان این شعر نصب بود.

یه هوای سرد سنگین،یه زبون عامیانه

تو دلش چیزی نداره حلبی بی ترانه

یه خدا پر از سکوت و یه دونه سفره ئ خالی

هیچکی ، حتی یه پرنده نمیاد به این حوالی

حلبی سقف یه بچس، حلبی پراز گلایه

داره از سرما میلرزه ، توی این هجوم سایه

سایه ها پراز سیاهی روی ماهو می پوشونن

روز از فردا میگیرن ،به سیاهی میکشونن

حال بارونو نداره، دورو بر پر از کلاغه

فصل سرما پر سرده ، وقت گرما پر داغه

کلاغا براش می خونن تا بباره روی گونش

حلبی دلش می گیره واسه روح بچگونش

امروزم هیچی نداره،مث دیروز،مث فردا

واسه یه بره ی معصوم وسط گله ی گرگا

حلبی دلش گرفته حلبی حالش خرابه                                                                                                                                                                                                                                                                               

همه ئ دغدغش اینه" دخترک راحت بخوابه"

توی جبر این زمونه تن آهنیش ترک خورد

مثل دستای پدر که.......(دیگه قافیه نداره)

یه خدای سرد وحشی،میزنه ترکشو محکم

حلبی مثل یه مرده،ایستاده...

میچکه

کم

کم

...

قطره های سرد بارون از تو غصه هاش میباره

دخترک میپره خوابش،خدا از چشاش میباره

حلبی پر از سکوته،غم عالمهرو دوشش

کلاغا خیلی کثیفن!کلاغا باز در گوشش...

وقتی آسمون می افتاد خدا خشمشو نشون داد

تا که این دیوار خراب شد،حلبی با بچه جون داد

حلبی قبر یه بچس...

شعر از شولی